ONLAR DUYMUŞTU, ŞİMDİ KİMSE ONLARI DUYMUYOR KÖPEKLER CEHENNEMİNE DÖNEN TOPRAKLARIMDA..

Kurtlar uyumuş, kediler bir köşeye kıvrılmışken, kuşlar kuşluk vakti şarkılarını söylerken, yaz sıcağının yorgunluğunda çoğu insan uykusunda, bir kısmı serin gecede yıldızlara bakarken....tam o anda gürledi yer gök.. yıkıldı kocaman binalar, ağaçlar...... yüzlerce uçak düşmüş gibi sarsıldı toprak...
güneş ilk ışıklarını yollayana kadar da anlayamadı kimse neler olduğunu....nasıl bir facia yaşandığını...KIYAMETİN GELDİĞİNİ..
Ve sabah binlerce insan için, binlerce canlı için hayat bir daha asla eskisi gibi olmayacak şekilde DEĞİŞMİŞTİ.
Yüzlerce insan yeni doğan güneşi göremedi... yüzlercesi sevdiklerini son kez bir yıkıntının içinde feci biçimde görebildi ancak..
Acıların haddi hesabı yoktu.. çığlıkların, umut ve umutsuzlukların bir harmanıydı yaşanan ...

Binlerce kelime söylendi yıkım üstüne... binlerce... tam bu saatte ...

17 AĞUSTOS GECESİ 03.002 DE...

Yüzlerce hayat bitti.. yüzlerce can gitti. Bir de aralara sıkışıp kalan, ses çıkarmaya bile gücü yetemeyen yaralı insanlar vardı... hiç kimse onlara ulaşamıyordu..
En modern aletler yetersiz kalıyordu nefeslerin o ölümle yaşam arasındaki gidiş gelişini duymakta.
Hantal bürokrasi, hazırlıksız yönetimler daha büyük bir deprem yaşatıyordu geçen her saniye....

CANLAR GİDERKEN, hiç bir önlem alınmamış yapılar kağıt gibi dökülüyordu birbiri üstüne.. yangınlar başlamıştı...

SESİMİ DUYAN VARMII?

ORDA KİMSE VARMII?

SESLERİNE

“ BURDAYIM” DİYEMİYORDU

YIKINTILAR ARASINDA KALANLAR..

Ölümle hayat arasında bekliyorlardı umutsuzca..

ANCAK BİR SEVGİ DUYABİLİRDİ ONLARI..

OLAĞANÜSTÜ DUYMA YETİSİ OLAN BİR KULAK DUYABİLİRDİ..

VE ÖYLE DE OLDU.


Onların çıkmayan seslerini DOSTLARIM duyabiliyordu ancak.. YÜREKLERİYLE.. insanın en iyi dostu köpekler..

Çok can kurtardılar.. Burunları toz topraktan kupkuru olup, hastalanıncaya kadar can kurtarmak için insanların yanında daima hazır beklediler.. şikayet etmediler, kaçmadılar, saklanmadılar...yemekleri unutuldu gık demediler... saatlerce su içmeyen sarı goldeni unutmak mümkün değil...

Ve İŞTE YILLAR GEÇTİ.. kalanları acılarıyla başbaşa bıraktı

herkes..yaşadığına pişman belki...


DEPREMİ, ÖNLEMİ, KAÇAK YAPILARI....HERŞEYİ UNUTTURDULAR.

UNUTTUK DEMİYORUM..

BİZLER UNUTMADIK.


DOSTLARIMIZI DA UNUTTULAR..

CANLARI KURTARAN ISLAK GÜZEL BURUNLU KÖPEKLERİN VAHŞİCE

KURŞUNLANDIĞI, ZEHİRLENDİĞİ YERLERİN BAŞINDA GELEN İZMİT, KOCAELİ

VE CİVARINDAN BU HABERLER GELDİKÇE DAHA BİR YANIYORUM..

KİMSESİZ KALAN KENDİ TÜRÜNE, İNSANIN BEBEKLERİNE BİLE SAHİP

ÇIKAMAYAN BU TOPLUMA ÇOK GÖRMEMEK GEREK BELKİ..

AMA ÇOK GÖRÜYORUM.. HAZMETMİYORUM.. AFFETMİYORUM..

DEPREM BEBEKLERİNİ SAÇ, GÖZ RENGİ HATTA ANA BABASININ NE İŞ

YAPTIĞINI (ÖLMEDEN ÖNCE TABİ) ÖĞRENMEK İSTEYEREK SİPARİŞ!!! EDEN

SAHTE SEVGİ SÖMÜRÜCÜLERİNİ DE GÖRDÜ BU İKİ YUVARLAK GÜVERCİN

GÖZÜ... GÖRDÜKLERİNE İNANAMAMIŞTI... AMA GÖRDÜ VE GERÇEKTİ...


YILLAR GEÇTİ... GEÇİYOR..


VEFA YOK.. MERHAMET YOK... ÖNLEM YOK..

UMUT?

İŞTE O VAR.. HALA VAR...

17 AĞUSTOSUN YILLAR SONRAKİ BU SAATİNDE DAKİKALARIMI SUSMAYA VE

ONLARA YÜREK ACILARIMLA DOLU SELAMLARIMI GÖNDERMEYE

AYIRIYORUM.

BİZ UNUTMAYIZ.

İYİLİĞİ DE ... KÖTÜLÜĞÜ DE...

Bütün afetlerde köpekli arama yapan ekiplere ve kuyruklu dostlarım köpeklere güvercin selamlarımın en güzellerini teşekkürlerimle bir kez daha yolluyorum.

17 AĞUSTOS 2009/ 03,02